Leipziger Streichquartett . Hartmut Rohde

Van het Vierde Strijkkwintet van Mozart is niet geweten of hij het nu voor of na de twee meesterwerken (KV515 en 516) schreef. Het werd pas na zijn dood in 1792 uitgegeven en kreeg het nummer vier mee. In feite is het een transcriptie van een Serenade voor acht blazers, KV388, gecomponeerd in 1782. Het is een extreem gebald en geconcentreerd werk en bij beluistering in de versie voor strijkkwintet is het onmogelijk te achterhalen dat het hier om een bewerking gaat. De twee laatste kwintetten zijn kort na elkaar, eind 1790 en begin 1791, geschreven. Allicht zijn ze het resultaat van eenzelfde opdracht, maar toch zijn ze heel verschillend. Het Vijfde Kwintet heeft een uitzonderlijk polyfone spanning, het Zesde daarentegen is eenvoudig en op het eerste zicht haast populair. 1790 was een zwart jaar in Mozarts leven: miserie, ziekte en eenzaamheid hadden hem ontmoedigd, hij had een heel jaar bijna niets geschreven. Het Vijfde Kwintet zet een laatste, uiterst creatieve periode in. Het is haast Beethoveniaans modern, zoals diens 'Missa Solemnis' of zijn late strijkkwartetten. Het Zesde Kwintet schreef Mozart terwijl hij aan 'De Toverfluit' bezig was. Het is opgewekt, zonnig en vrolijk: Mozart zoals velen hem graag horen.