London Symphony Orchestra - Pierre Boulez

Dit concert is het slotconcert van de vierdaagse tournee in ons land van Pierre Boulez en het London Symphony Orchestra. Het bevat, net als de overige concerten in Brussel, enkel twintigste-eeuws repertoire waaronder een creatie. Dit wordt in deSingel een pianoconcerto van Salvatore Sciarrino (°1947). Deze bij ons nog te weinig gespeelde Italiaanse componist schrijft zwevende, ietwat etherische muziek, die in haar zoeken naar stilte aan klankmagiër Giacinto Scelsi herinnert en door haar speels karakter verwantschap vertoont met György Ligeti. Het Notturno is typisch voor de samenvattingskunst van Luciano Berio (°1925). Hij vermengt muziek van nu met muziek uit het verleden. Zo recycleerde hij eerder Mahler, Boccherini en Schubert. De specifieke vormentaal van de componisten van weleer verschijnt soms helemaal vervormd, soms als letterlijk citaat, en zet de luisteraar menigmaal op het verkeerde been. Het was Richard Strauss die de jonge Arnold Schönberg (1874-1951) suggereerde een opera te schrijven op de tekst van het toneelstuk Pelléas et Mélisande van Maurice Maeterlinck. Schönberg behield de literaire aanzet, maar schreef een groots, vierdelig symfonisch gedicht. Het werk behoort nog tot de tonale periode van de componist, al moeten de extreem dense polyfonie en het al even dicht thematisch netwerk - er zijn minstens twintig thema's - menig toehoorder aan het schrikken gebracht hebben. Dat was voor Schönberg niets nieuws en zou hem de rest van zijn leven blijven achtervolgen.