Marc-André Hamelin

De Berlioz van de piano, zo werd Charles-Valentin Alkan (1813-1888) wel eens door zijn tijdgenoten genoemd. Een juiste benaming voor deze door en door Franse componist, want negenennegentig procent van zijn oeuvre bestaat uit muziek voor piano die net als deze van zijn landgenoot gekenmerkt wordt door een onstuimig karakter en hoogst eigenzinnige vormgeving. De Symfonie voor piano solo opus 39 is een treffend voorbeeld. Het is een enigmatisch en origineel werk dat het kader van de traditionele pianosonate ver achter zich laat. Zo onbekend het werk van Alkan ook vandaag nog is, zo bekend en geliefd zijn de twee werken die verder op het programma staan. De Sonate in Bes van Schubert ontstond slechts enkele maanden voor zijn dood en vertoont alle kenmerken van zijn rijpe stijl: lyrische charme, structureel vernuft en een schier onuit-puttelijke fantasie in de behandeling van de verschillende thema's. De sfeer die ervan uitgaat, is een eigenaardige mengeling van berusting en levenslust. Precies dezelfde tegenstrijdige elementen die het karakter van Mozarts korte en ogenschijnlijk simpele Sonate in C bepalen.