Martha Argerich, Renaud Capuçon

De tien vioolsonaten van Ludwig van Beethoven ontstonden in een relatief korte periode, tussen 1797 en 1812. De Frühlingssonate, opus 24 dankt haar naam aan de frisse, pastorale toon van de beide hoekdelen. Ze is de eerste sonate van Beethoven in vier delen en wist vanaf haar ontstaan het publiek te bekoren. Dat lag anders voor de Kreutzersonate. Dit is de eerste grote sonate voor viool en piano - enkele late werken van Mozart niet te na gesproken - waarbij beide partijen als evenwaardige partners musiceren. Met dit werk verlegde Beethoven niet alleen de grenzen van het genre, maar haalde hij het ook uit de beslotenheid van de woonkamer naar de concertzaal. Een criticus sprak van "artistiek terrorisme" en "willekeur" en zag in dit prachtige werk niets anders dan Beethovens wens "vooral anders te zijn dan alle andere mensen". Wat hij uiteraard ook was! In de Sonate van Maurice Ravel, wordt de individualisering van de instrumenten verder doorgedreven qua timbre en expressiviteit. Het is een typisch werk van Ravel: elegant, energiek, humoristisch en met een onderliggende ironie en ‘tristesse’ die het werk zijn moderne toets geeft. Wegens een tourneewijziging werd Frank Braley voor dit concert vervangen door niemand minder dan Martha Argerich.