Mary Halvorson Trio

Mary Halvorson is als gitariste, componiste én improvisator een prima inter pares. Ze houdt niet van structuren die haar vrijheid belemmeren. "Ze houdt niet van gitaar", wordt zelfs geopperd. Het tegendeel is echter waar. Ze speelt lang uitgesponnen soli, combineert listige maatsoorten en melodieën met noise en trashrock. Op unieke wijze gebruikt ze alle bestaande effectenapparatuur, met als resultaat een geweldig scala aan riffs, melodieën en rauwe akkoorden. En met op de achtergrond steeds een vage maar aangename folkachtige toon. Halvorson is een sudoku. Alles komt perfect uit, in de juiste vakjes. Maar tegelijk is het verschrikkelijk lastig om te vatten hoe ze dat doet. De onstuimige Ches Smith - onder meer in Ribots 'Ceramic Dog' - is uit hetzelfde hout gesneden: een eigenzinnig en origineel slagwerkgenie. Met warme en sterk swingende baslijnen smeedt John Hébert de muzikaal extreme escapades van de collega's tot een monument van gebalanceerde contrasten. Is de tijd rijp om Halvorsons torso op het Mount Rushmore van de gitaar te plaatsen, naast die van andere illustere gitaristen: Bailey-Frith-Ribot-Otomo?