Miklós Perényi . Dénes Várjon

De Sonate voor cello solo van Zoltán Kodály (1882-1967) is absolute waanzin. In dit stuk uit 1915 introduceerde de componist allerhande nieuwe speeltechnieken. Gaande van razendsnelle Czárdásloopjes en pizzicati over tremolo's, dubbelgrepen en snel herhaalde noten tot springbogen. Met als resultaat een kaleidoscoop van kleuren en klankeffecten. Het ene moment klinkt de cello als een harp of een doedelzak, dan weer denkt u een heus zigeunerorkest te horen. De Hongaarse topcellist Miklós Perényi heeft Kodály nog persoonlijk gekend en samen met hem de solosonate ingestudeerd. Hij speelt deze muziek dan ook met een indrukwekkende zelfzekerheid en een idiomatisch stijlbesef. Met eenzelfde autoriteit benadert hij het werk van Béla Bartók (1881-1945) en Sandór Veress (1907-1992). Deze laatste componist, een leerling van Bartók, is dringend aan herwaardering toe. Zijn Sonate voor cello en piano uit 1933 verbindt moderne complexiteit met romantisch temperament.