musikFabrik

Als er al karakteristieken aan te wijzen zijn voor de muziek die de laatste decennia wordt geschreven dan is het wel de afwezigheid van één kenmerk. Veel meer dan de popmuziek wordt de ernstige muziek bevolkt door afzonderlijke componisten die elk voor hun eigen stijl, vormentaal en muzikale inhoud staan. Het werk van Rebecca Saunders (°1967) heeft bijna altijd te maken met het tactiele en het zichtbare. "Bij het componeren grijp ik de klanken en geluiden met de handen", zegt de componiste. Kleuren, kleurschakeringen en lichtbreking spelen een inspirerende rol: het werk Dichroic 17 verklankt de lichtbreking door bipolaire kristallen. Geheel anders is het werk van Helmut Oehring (°1961), die met Live trashy collagemuziek maakt met stukjes jazz en pop op gedichten van de Amerikaanse dichteres Anne Sexton. Ze schreef 'confessional poetry', poëzie die er niet voor terugdeinst de meest intieme trauma's uit het eigen leven bloot te leggen. Hanspeter Kyburz (°1960) zou je de rechtmatige erfgenaam van Iannis Xenakis kunnen noemen. Zoals zijn illustere voorganger gebruikt hij graag algoritmen of formules uit de microbiologie. Dat levert, net als bij Xenakis, fascinerende en letterlijk onvoorspelbare muziek op, die aan het vernuft én de intuïtie van de luisteraar appelleert.