Nikolaj Luganski

Hoewel Beethoven zelf van een 'Sonata quasi una fantasia' sprak, werd zijn Sonate opus 27 nr 2 uit 1801 alom bekend als de 'Mondschein-Sonate'. Deze bijnaam is toe te schrijven aan de dichter Ludwig Rellstab, die zich bij het beluisteren van het werk de door maneschijn overgoten Vierwaldstättersee voor ogen haalde. Het is inderdaad niet moeilijk te begrijpen dat het spel van licht en duisternis uit het eerste meditatieve deel poëtische zielen aanzet tot het dromen van nachtidyllen. Doorgaans is het Chopin die met het genre van het nachtstuk of nocturne wordt geassocieerd. De eerste voorbeelden zijn echter van de hand van de Ier John Field. Het was Chopin die van de nocturne een volwaardig genre maakte: lyrische, dromerige stukken die de innerlijke ziel van de componist blootleggen. Chopins pianowerken bleven voor alle pianisten-componisten een onontkoombare referentie. Rachmaninovs vierentwintig preludes, in alle grote en kleine toonaarden, vormen zijn persoonlijk antwoord op de vierentwintig Preludes opus 28 van Chopin. Rachmaninovs virtuoze kwaliteiten als pianist vonden hun neerslag in deze veeleisende miniaturen. De Zesde Sonate van Prokofjev (1891-1953) is de eerste uit de triptiek van oorlogssonates, voltooid in februari 1940. Bruuske ritmes, radicale registers en extreem harde klanksterktes roepen op een aangrijpende manier het dreigende gevaar van de oorlog op.