Orchestre des Champs-Elysées . Philippe Herreweghe

Voor een vrij musicus als Mozart, zonder hoforkest of duidelijke opdracht, was het niet zo vanzelfsprekend om symfonieën te schrijven. De laatste jaren van zijn leven werden bovendien overschaduwd door een tanend succes, voortschrijdende lichamelijke aftakeling en steeds nijpender financiële problemen. Toch voltooide Mozart zijn drie laatste symfonieën snel na elkaar in het najaar van 1788. Ze waren voor zijn intekenconcerten bestemd, maar die moesten wegens gebrek aan belangstelling worden afgelast. Hij heeft ze wellicht zelf nooit gehoord. Wanneer men deze symfonieën in chronologische volgorde op één avond uitvoert, hoort men een mooie continuteit van de langzame inleiding van nr 39, over de innerlijke spanning van nr 40 tot de triomferende finale van de Jupitersymfonie. In feite zijn het heel 'klassieke' meesterwerken, met zeker in de veertigste de kiemen van de romantische symfonie. In deze symfonieën zijn de melodieën uiterst expressief, harmonisch gaan ze steeds sterker spreken. Door zijn behandeling van de blazers, in het bijzonder de houtblazers, bereikte Mozart radicaal nieuwe effecten in klankkleur. De contrapuntische momenten verraden zijn kennis van het oeuvre van Bach. OPGELET! Dit concert is verplaatst van vrijdag 12 mei 2006 naar maandag 8 mei 2006.