Prometheus Ensemble

Sinds het begin van de twintigste eeuw ontstonden er nieuwe, meestal occasionele groeperingsvormen voor musici die krachtige impulsen gaven aan het eigentijdse muziekleven. Componisten vanaf Schönberg waren maar al te graag aangewezen op ensembles van individuele musici die zich voor hun muziek wilden inzetten. Er kleefde iets avontuurlijks, nooit gehoords en avant-gardistisch aan deze eerste ensembles. De componisten schreven in functie van het ensemble, wat de individualisering van het muziekleven uiteraard in de hand werkte. In de jaren vijftig en zestig kwamen daar de noties van improvisatie, experiment en nieuwe instrumenten bij, wat op zich weer tot nieuwe compositietechnieken en specifieke ensembles leidde. Thans is de situatie voor ensembles voor nieuwe muziek min of meer gestabiliseerd en geïnstitutionaliseerd. Ensembles zijn officieel erkend en dragen ertoe bij dat het muziekleven nog een grotere spreiding en variatie kent. Zo is het evident dat het in 1988 door componist Serge Verstockt opgerichte ensemble Champ d'Action de creatie-opdracht van OBAN van Luc Brewaeys (°1959) op zich neemt en het werk samen met stukken van Goeyvaerts - waarvan het ensemble reeds verscheidene werken op CD opnam - en Xenakis zal uitvoeren. Tekenend voor Champ d'Action is dat ze naast de traditionele instrumenten gebruikmaken van live electronics, tapes en computers. Bij het Prometheus Ensemble, rond initiatiefnemer en contrabassist Etienne Siebens, ligt het accent op hedendaags repertoire en op waardevolle werken uit de eerste helft van deze eeuw. Prometheus staat dan ook in voor een gemengd Brits programma met Benjamin Britten als zwaartepunt en levende componisten als Sir Harrison Birtwistle en Brian Ferneyhough. Het Ictus ensemble maakt met een doorwrocht Webern-programma zijn concertdebuut in deSingel. Het ensemble met vast dirigent George-Elie Octors komt voort uit verschillende ensembles (o.a. Maximalist), heeft een nauwe band met de wereld van de dans (Anne Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus) en ontwikkelt programma's die esthetische assen volgen (ironie, de gelaagde tijd, mezza-voce). Het past dan ook geheel in de optiek van levende muziekcultuur dat deSingel deze drie relatief jonge Belgische ensembles met een concert heeft uitgenodigd binnen één reeks.