Quartetto d' archi di Torino

Bruno Maderna (1920-1973) schreef zijn enige strijkkwartet voor de Internationale Ferienkurse für Neue Musik Darmstadt 1955 en droeg het werk op aan Luciano Berio. Samen met Berio was hij een van de belangrijkste protagonisten van de Italiaanse avant-garde. In Milaan richtten zij samen de befaamde elektronische Studio di Fonologia della RAI op en met de Incontri Musicali realiseerden zij een toonaangevende concertserie, uitsluitend gewijd aan moderne muziek. Maderna's strijkkwartet dateert uit zijn periode van strenge serialiteit en wordt gekenmerkt door extreme speldiversificatie (van vibrato tot non vibrato) en intensiteit (van vierdubbele piano tot driedubbele forte). Een groter contrast dan met de kwartetten van Luigi Boccherini (1743-1805) is bijna niet mogelijk. Simultaan met Haydn ontwikkelde Boccherini op een heel eigen wijze het strijkkwartet, via het strijkkwintet waarvan hij de tweede cellopartij loskoppelde van de continuo. Boccherini was zelf een virtuoos cellist. De meeste van zijn composities hebben iets te maken met zijn favoriete instrument: honderd vijfentwintig strijkkwintetten, eenennegentig strijkkwartetten, vierenvijftig strijktrio's en tien celloconcerti. Zijn strijkkwartetten worden alle gekenmerkt door charme, gratie en vlotheid en zijn vooral heel persoonlijk: in de muziekgeschiedenis heeft hij geen duidelijke voorbeelden noch navolgers. Het siert het Quartetto di Torino dat zij in eenzelfde programma kiezen voor Boccherini én voor Maderna.