Radu Lupu

Robert Schumann schreef de eerste van zijn drie pianosonates tussen 1833 en 1835. De opdracht die hij aan de sonate meegaf - "Clara zugeeignet von Florestan und Eusebius" - alludeert op de fictieve figuren die Schumanns tweespaltige natuur gestalte gaven: Florestan, de hartstochtelijke en Eusebius, de melancholische. Deze tegengestelde temperamenten bepalen spontaan de vorm, zodat men meer van improvisatie, geleid door passies, dan van een sonate met een doorwrochte structuur kan spreken. Ook de 'Humoreske opus 20' is sterk improvisatorisch van karakter. Anders dan de titel laat vermoeden, gaat het om een groots werk van een half uur met een enorme rijkdom aan stemmingen, te vergelijken met de 'Kreisleriana'. Humoristisch is vooral het eerste deel, de rest vertoont de typische tegenstrijdige gemoedsstemmingen van Schumann, die bij het componeren van de 'Humoreske' naar eigen zeggen "lachte und weinte durcheinander". De 'Waldszenen, opus 82' uit 1848-1849 ademen de geest van de bekende liedcycli van Schumann. De pianocyclus bestaat uit negen suggestieve karakterstukken. Het bekendste stukje 'Vogel als Prophet' kan men plaatsen in de lange traditie, opgebouwd sinds de Renaissance, van programmatische vogelroepmuziek.