Rotterdams Philharmonisch Orkest . Philippe Herreweghe

Vooraleer hij aan de piano het concertgenre onveilig maakte, liet Mozart zijn muzikale talenten los op het vioolconcerto. Met een vioolpedagoog als vader en een carrière als vioolspelend wonderkind achter de rug was het niet meer dan vanzelfsprekend dat de jonge snaak zijn compositorisch talent in enkele concerto's voor dit strijkinstrument zou botvieren. Tussen april en december 1775 schudde Mozart uit zijn fluwelen mouw liefst vijf galante vioolconcerto's, waarvan nummer vier zich laat opmerken door spitse contrasten en een eigenwijze structuur. Eigenwijs is eveneens Schumanns Tweede Symfonie uit 1845-1846, geschreven kort na het herstel van een zenuwinstorting. In Dresden, de stad waar de gemoedsgestoorde Schumann rust wilde vinden, kribbelde de componist in een week tijd de schetsen voor een nieuwe symfonie bij elkaar. Ze uitwerken zou heel wat meer tijd in beslag nemen: pas een jaar later en met veel steun van zijn vriend Mendelssohn zou Schumann het heroïsche werk in Leipzig voltooien. Beethovens zelden gespeelde ouverture tot het toneelstuk 'Die Weihe des Hauses' van Carl Meisl mag het concert openen met net zoveel grandeur.