Spiegel Strijkkwartet

Er zijn zo van die componisten die om onbegrijpelijke redenen tussen de plooien van de geschiedenis vallen. Ernst Bloch (1880-1959) is één van hen. Bij ons veelal onbekend, heeft hij op het gebied van de kamermuziek een indrukwekkend corpus nagelaten dat volgens sommige commentatoren niet hoeft onder te doen voor Schönberg en Bartók. Dat geldt zonder twijfel voor Bloch's eerste strijkkwartet, een in alle opzichten monumentaal werk - alleen al in tijdsduur overstijgt het de vijftig minuten - dat een muzikaal punt zet achter zijn joodse periode. Bloch begon met de compositie in Genève en voltooide het werk in 1919 in New York, waar hij sinds 1916 werkte. Bloch's eerste kwartet baadt in het schelle, expressionistische licht van zijn tijd: bittere klacht en vehemente gevoelsuitbarstingen vormen de hoofdteneur, het vierde deel eindigt in resignatie die slechts schijnbaar vrede brengt. Van schijnbare vrede is er bij van Beethoven geen sprake. Hij moest de compositie van zijn voorlaatste strijkkwartet opus 132 onderbreken wegens zware ziekte. Zijn genezing heeft hij bezongen met één van de meest beroemde en mooiste langzame delen uit de kwartetliteratuur, het molto adagio. In de kanttekening van de partituur schreef hij: "Heilig dankgezang van een genezene aan de godheid, in de lyrische toonaard".