Symfonieorkest Van De Munt - Markus Stenz

De vijfde symfonie luidt de middelste periode van Mahler's componeren in. Hij was toen tweeënveertig jaar oud. Hij weerde resoluut iedere verwijzing naar volkswijsjes of voorgegeven programma's, de menselijke stem moest wijken voor het puur orkestrale. Toch is de symfonie niet louter abstract: na het jubilerende idealisme, het kinderlijk naïef geloof in het bestaan en het triomferende verzet tegen het noodlot van de vroegere werken is Mahler realistischer geworden. Dit verklaart misschien het door sommigen als schizofreen ervaren karakter van de vijfde symfonie. Een maar al te menselijke gesple-tenheid is het die uit het werk spreekt. Zelden stonden twee dermate tegengestelde muzikale werelden naast elkaar: het gitzwarte en tragische levensgevoel uit het begin van de symfonie, hernomen in het beroemde adagietto, botst op de levensvreugde en de affirmatie van het bestaan uit het scherzo en het rondo waarmee het werk besluit. Dat de symfonie uiteindelijk niet in disparate delen uiteenvalt, heeft natuurlijk alles te maken met het meesterschap van Mahler.