Taylor-Hemingway

De wens werd geuit in een toevallig gesprek na afloop van het concert van BassDrumBone in deSingel: als er iets is dat drummer Gerry Hemingway graag zou doen, dan is het een duet spelen met pianist Cecil Taylor. De pianovirtuoos nam met plezier de handschoen op; dit soort situaties is ook helemaal niet nieuw voor hem. En Taylor heeft iets met drummers: in 1979 was er een beroemd concert met Max Roach (Columbia University, New York) en in 1988 een hele reeks tijdens een speciaal festival rond de muziek van Taylor in Berlijn. De sparring-partners waren toen beurtelings Tony Oxley, Han Bennink, Paul Lovens, Louis Moholo en Gunter Sommer. Gerry Hemingway verkiest als referentie de Berlijnse duetten boven de beroemdere ontmoeting met Roach. Het is voor de derde keer dat Cecil Taylor (°1930) in deSingel te gast is. De vorige gelegenheden gingen allerminst onopgemerkt voorbij. Taylor is niet alleen een meedogenloos compromisloos muzikant en een onverwoestbare persoonlijkheid, hij is ook een buitengewoon veelzijdig kunstenaar. Hij is - als pianist - een danser en een atleet die een verbluffende techniek paart aan een merkwaardige lyriek. Gerry Hemingway (°1955) geniet bekendheid als percussionist van het legendarische en intussen ontbonden Anthony Braxton Quartet. Aan het roer van zijn kwintet (met Michael Moore, Wolter Wierbos, Ernst Reijseger en Mark Dresser) manifesteerde hij zich als één van de boeiendste jazzcomponisten van de jaren negentig.