Trio Grumiaux

Volgens de romantische schrijver E. T. A. Hoffmann leveren de pianotrio's van het opus 70 het bewijs dat Beethoven (1770-1827) "in het diepst van zijn ziel het romantische wezen van de muziek heeft gevat". Ze staan inderdaad veraf van sommige louter eloquente of virtuoze werkjes uit die tijd. Het Geistertrio - de naam refereert aan het thema uit het middendeel - tekende nieuwe lijnen voor het genre door zijn losse omgang met de vorm en door zijn ongewoon gebruik van kleurschakeringen. Het Pianotrio nr 1 opus 18 van Camille Saint-Saëns (1835-1921) grijpt ook terug naar romantische gedachtebeelden, al injecteert de componist ze met typisch Franse elementen: de pluchen elegantie van het salon, het jeugdig elan van de thema's en de sprankelende pianopartij verloochenen de afkomst van de componist geenszins. Guillaume Lekeu (1870-1894) is in onze contreien zonder twijfel de meest getalenteerde componist van het einde van de negentiende eeuw. In zijn beste werken, zoals in het magistrale Pianotrio (1891), ontving hij als het ware de geest van Beethoven uit de handen van zijn Franse leermeesters: de heftige gevoelens en het pathos die het werk doorzinderen doen allerminst gedateerd aan en tillen het - enkele compositorische imperfecties niet te na gesproken - naar het allerhoogste niveau.