Wiener Streichsextett

Naar verluidt moet de oude Haydn op de vraag waarom hij nooit strijkkwintetten schreef, geantwoord hebben dat hij nooit aan zo'n ding had gedacht tot hij de kwintetten van Mozart had gehoord en toen ook meteen besliste zich niet te meten met zulke sublieme en perfecte werken. Wijze woorden, al dacht het Weense publiek er blijkbaar anders over, want toen Mozart (1756-1791) zijn strijkkwintetten KV406, KV515 en KV516 ter subscriptie aanbood, placht niemand er op in te tekenen. Voor Wenen niet zo ongebruikelijk, al houdt de afwijzing door het Weense publiek ook verband met de geldopslorpende oorlog met Turkije, die tevens adel en geldburgerij de stad deed ontvluchten. Van de zes strijkkwintetten die Mozart schreef - hij koos daarbij tegen het gebruik in voor een bijkomende altviool in plaats van een cello -, zijn de kwintetten KV515 en KV516 absolute meesterwerken. Eveneens veeleisend is het middenstuk van deze avond, het Sextet voor twee violen, twee altviolen en twee cello's van de joodse componist van Praagse afkomst Ervin Schulhoff (1894-1942). Schulhoff was een briljant en gewaardeerd pianist-componist. In 1942 kwam hij in een concentratiekamp van de nazi's brutaal om het leven. Zijn Sextet (1920-1924) is zonder meer indrukwekkend, een pakkende mijmering over leven en dood en de verschrikkingen van de oorlog. Het werk begint erg vehement en dooft in zijn laatste deel langzaam en berustend uit.