Yefim Bronfman

Wie Yefim Bronfman de Sonate nr 7 van Prokofiev (1891-1953) ooit hoorde spelen, was ongetwijfeld overweldigd door het ogenschijnlijk gemak waarmee deze Amerikaanse pianist van Russische afkomst de bruisende vitaliteit, de dolle ritmes én de verstilde passages vertolkte. Zijn exuberante en toch partituurgetrouwe stijl maken hem tot een gedroomd interpreet van alle componisten die zelf begenadigde pianisten waren. Dat geldt zeker voor Sergei Rachmaninov (1873-1943), van wie Bronfman bij de samenstelling van dit programma de Tien Preludes, opus 23 koos. Ze vormen het eerste deel van de vierentwintig preludes die Rachmaninov aan Chopin opdroeg. Net als bij Chopin krijg je een spel met de verschillende toonaarden die door hun kleuring elk een eigen sfeer, een miniatuurtafereel oproepen. Beethovens Sonate nr 27 in e is opgedragen aan graaf von Lichnowsky. Het tweedelige werk verwijst naar het hectische liefdesleven van de graaf of, volgens een titel die Beethoven later van de partituur liet verwijderen, naar de "strijd tussen hart en hoofd". Dichotomie van de Finse dirigent-componist Esa-Pekka Salonen (°1958) sluit daar perfect bij aan. Het eerste deel, Mécanisme, is een heuse wervelwind. Deel twee, Organisme, genereert harmonieën à la Ravel en John Adams.