Yefim Bronfman

"Moeilijk - nóg moeilijker - moeilijkst", moet durfal Yefim Bronfman hebben gedacht toen hij dit programma samenstelde. Virtuositeit staat centraal in dit recital dat kundig rond de 'Fantasie' is opgebouwd. Met de ondertitel 'Quasi una Fantasia' legitimeerde Beethoven het improvisatorische karakter en de formele vrijheden die hij zich permitteerde in zijn Dertiende Sonate. En daarin ging Schumann nog een stapje verder in zijn Fantasie in C, opus 17. De Oriëntaalse Fantasie 'Islamey' van Balakirev, geïnspireerd door volkse melodieën uit de Kaukasus, heeft helemaal niets meer met de sonatevorm vandoen. Bovendien gold 'Islamey' lange tijd als een van de moeilijkste pianowerken. Terwijl de componist zelf de lastigste passages maar niet in de vingers kon krijgen, zou Liszt het werk op het zicht hebben doorgespeeld. Toen ook Skrjabin zich aan het stuk waagde, verwondde hij zijn rechterhand zo erg dat hij een jaar lang niet meer kon spelen. Met 'Gaspard de la nuit' wou Ravel naar eigen zeggen de moeilijkheidsgraad van 'Islamey' nog overtreffen. Geïnspireerd door de beeldrijke poëzie van Aloysius Bertrand tovert Ravel in deze fantasiestukken een ongehoorde klankenweelde tevoorschijn. Alleen de grootste virtuozen komen hier zonder kleerscheuren vanaf. Spektakel verzekerd!