Jan Fabre . Troubleyn

De theatervoorstelling ‘Angel of Death’ vertrekt vormelijk van een video-installatie, bestemd voor vier monumentale schermen, die symmetrisch in een vierkant op het deSingelpodium zijn opgesteld. Binnen dat vierkant neemt het publiek plaats, samen met saxofonist Eric Sleichim en een performer, die muzikaal en tekstueel in dialoog gaan met de beeldprojectie. Daarop danst en spreekt choreograaf William Forsythe, aan wie dit stuk is opgedragen, halfnaakt als engel van de dood. De locatie is het oudste anatomisch museum van Europa, in de medische universiteit van Montpellier, waar menselijke resten op formol worden bewaard naast eindeloze rijen gestapelde schedels en skeletten. Deze beelden van een lijdende mensheid, waarvan de kleuren reminisceren aan die van de Vlaamse Primitieven, wisselen van scherm tot scherm: ze vloeien over of laten verschillende standpunten zien. In 1996 al schreef Jan Fabre ‘De Engel van de Dood’, geïnspireerd op de figuur van de Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol. Fabre gaf de tekst de ondertitel ‘een monoloog voor een man, een vrouw of een hermafrodiet’. In deze monoloog beschrijft hij het verlangen van de kunstenaar om te verdwijnen in de massa. Laag per laag krijgt de ongrijpbare ik-persoon gestalte door het vermengen van observatie en identificatie. Hij pendelt tussen bekentenissen aan het publiek en het zich omhullen in dubbelzinnigheden en vragen. Hij lijkt zich in een post mortem-staat te bevinden, in een tijdsvacuüm, levend én dood, waar hij zijn identiteit (weder)samenstelt. Vele van Fabres fascinaties komen aan bod: de dubbele identiteit, het tweeslachtige, maar ook de contradictie van het kunstenaarschap, balancerend tussen openbaarheid, roem en anonimiteit. ‘Angel of Death’ gaat in première op 9 juli 2003 op het Festival van Avignon.