Jan Fabre - Troubleyn

Jan Fabre, al acht seizoenen artiest in residentie in deSingel, denkt en creëert in beelden. In zijn theater ligt de focus steeds op het lichaam. Het lichaam als beeld. Een door de media verzelfstandigd beeld, vaak ontdaan van zijn inhoud. Fabre bevraagt steeds het statuut, de ideologische betekenis van de beeldcultuur. Veel van zijn theatervoorstellingen kunnen dan ook gelezen worden als een aanklacht tegen de mediatisering. Deze problematiek houdt Jan Fabre al jaren bezig - het origineel versus het model, authenticiteit versus vervlakking - maar kwam nooit zo expliciet tot uiting als in 'As long as the world needs a warrior's soul' (2000). Deze theaterproductie over de 'cosmetisering' van de wereld, over de relatie tussen de mens en zijn door de media gefabriceerde, ideale evenbeeld werkte als een mokerslag. Zij werd in binnen- en buitenland bejubeld omwille van haar politieke impact, naast de ijzersterke vertolking en extreme energie-ontlading van een jonge, veelzijdige ploeg gedreven acteurs, Fabres archetypische krijgers. Een herneming van deze succesproductie lag dan ook voor de hand. 'As long as the world needs a warrior's soul' is Jan Fabres toekomstvisioen waarin niet alleen het uiterlijk maar ook het denken gemanipuleerd, gladgestreken en gecontroleerd wordt. In die zin omschreef choreograaf William Forsythe Fabres theater ooit als "een theater, gericht op het vermijden van elke vorm van ideologische corruptie". De voorstelling is een twee uur durend ritueel waarin talloze keren gebaard wordt. Het leven als oerschreeuw, het baren als oerinstinct, de vrouw als oermoeder. Conform aan het ritueel, volgt de reiniging: achteraan op de scène staan twee douches waaronder de spelers zich meermaals schoonspoelen. Een voorstelling als een dialoog tussen de roes en de rede, waarin het levensgevoel en de scheppende kracht van de natuur (hier ook van de kunstenaar) de grenzen van de rede tarten. Jan Fabres totaaltheater pendelt steeds tussen een bijna dierlijke, extatische ('Dionysische') lichamelijkheid en illusoire droomtaferelen. Zijn theaterteksten en -voorstellingen dragen de verwon-dering en het geweld van zijn eigen droomwereld. Zij bevatten een soort geheimtaal, "een catechismus van de magie". In Jan Fabres nieuwe monoloogtekst 'Angel of Death', geschreven voor en alternerend geïnterpreteerd door hemzelf, William Forsythe en kunsthistoricus, essayist en romanschrijver John Berger, laat Fabre de ik-figuur ('de engel van de dood') zeggen: I am the survivor/ who has the knowledge of a secret/ that wants to be solved/ but that in the end turns out to be nothing/ other than the secret/ of someone who is fleeing/ from himself/ and is seeking oblivion/ in the submersion in the masses/ I want to forget myself (and dance in the blue).