Jan Fabre . Troubleyn

Zijn wij niet allemaal een beetje voyeuristisch? Jan Fabre confronteert ons met die vraag. Kijkkasten duiken frequent op in zijn oeuvre, zowel naast als op het podium. Denkt u maar aan zijn recente overzichtstentoonstelling in het Vlaams Parlement. Ook 'Etant donnés' verwijst naar zo'n installatie. Fabre nam als uitgangspunt de laatste creatie van een zielsverwant, de dadaïstische kunstenaar Marcel Duchamp, 'Etant donnés: 1° la chute d'eau, 2° le gaz d'éclairage'. Het originele werk toont een verweerde houten deur, in bakstenen lijst en doorboord met twee kijkgaten. Als u gluurt door deze gaten ziet u een vrouwelijk naakt, rustend op een bed van takken. Op dit beeld inspireerde Jan Fabre zich om een absurde dialoog tussen een vrouw en haar geslacht te schrijven. Terwijl de vrouw illusies van bekoorlijkheid en macht koestert, zal haar geslacht haar telkens 'terugroepen' naar het aardse, naar het seksuele verlangen, de verborgen drijfkracht van 's werelds denken en handelen. Jan Fabre schreef 'Etant donnés' voor Els Deceukelier. De actrice zet hier een uitzonderlijke vertolking neer. Zij stond al eerder met deze solovoorstelling in deSingel. U krijgt nu de kans om haar in deze glansrol te (her-)ontdekken.