Jan Fabre - Troubleyn

Anders dan 'Orgy of Tolerance' berust de structuur van 'Prometheus Landschap II' niet op de sketch, maar op de stroom. De stroom van machtige vervloekingen en verwensingen die de Olympische Goden elkaar continu naar het hoofd slingeren, de stroom van beelden die Fabre over de scène heen laat golven en beuken. Want voortdurend worden branden geblust, maar voortdurend worden ook nieuwe branden weer aangestoken. Individuen blijven namelijk koortsachtig zoeken naar momenten van passie, iets wat hun lijf, hun ziel, in vuur en vlam zet. Lijven schuren over elkaar heen tot de vonken eraf vliegen; mannen en vrouwen maken van zichzelf brandstapels van verlangen; in een handomdraai verandert een roede in een toorts, een vagina in een ontstekingsmechanisme van zwavel en fosfor: de schaamstreek is een uitgelezen strijkvlak voor alles wat brandbaar is. Maar hoe groter de vuurhaard, hoe ingrijpender de bestrijdingsmiddelen: wanneer zand en bijlen niet meer volstaan worden zware blusflessen ingezet voor de uitslaande brand en verandert de scène in een rookgordijn van CO2 en opvliegend zand. De productie schetst op die manier het prometheïsche landschap tussen de Olympos, de Kaukasus en het dal waar de mensen wonen. Als in een opera schuiven tekst en beeld over elkaar heen, als eb en vloed in een deinende zee. Touwen vormen de rode draad tussen de vele beelden en surrealistische knipogen, als ketens voor wie de wet van de Grote Leider overtreedt, als lustmiddel voor wie zichzelf genot wil verschaffen, als cocon voor wie op transformatie wacht. De nieuwe voorstelling toont het slagveld van onze beschaving. Prometheus' vuur ligt er aan de basis van. Maar wat deed de mens met de magische kracht van het vuur? Welke alchemie heeft hij tot stand gebracht? Waar heeft de angst voor het vuur toe geleid?