Romeo Castellucci - Socìetas Raffaello Sanzio

In een oude siersmeedschool in Cezena, Italië, maakt regisseur Romeo Castellucci met zijn gezelschap Societas Raffaello Sanzio sinds 1981 onthutsende, controversiële theatervoorstellingen. De nadruk ligt niet op de tekst, maar op de betekenis van het lichaam, als een metafoor voor het onbewuste. Castellucci gaf zijn gezelschap dan ook de naam van de Italiaanse renaissanceschilder Rafaël, "omdat in de volmaaktheid van zijn composities de lichamen baden in metafysica". Voor elke creatie verzamelt hij beelden, neemt kleuren in zich op en experimenteert met stemmen en geluiden. Resultaat zijn voorstellingen die de kracht van een ritueel bezitten, met een radicale beeldspraak en een vernuftig gebruik van technologie. Vaak worden elementen van levende en dode materie bewust vermengd, om een 'tussenwerkelijkheid' te creëren, zoals in 'Oresteia', waarin een acteur via een luchtdarm terug leven blaast in het dode karkas van een geit. In een mythische wereld vloeien tekens van mensen, dieren en objecten in elkaar over, als "aanwezigheden die knabbelen aan de werkelijkheid". (Zelf)vernie-tiging is een constante. In 'Giulio Cesare' werden zwaar gehavende lichamen getoond in een apocalyptische omgeving. Macht, dood en religie werden in een bezwerende symboliek met elkaar verbonden. Voor 'Genesi - From the museum of sleep' vertrekt Castellucci van het bijbelse Genesisverhaal, gezien door de ogen van Kaïn. Die introduceert door de moord op zijn broer de dood, het einde van elke genesis, in de schepping. Vanaf dat moment zal elke creatie een negatieve kracht in zich dragen, als een obscuur onderdeel van zichzelf. In 'Genesi' staan zes kinderen, zes zonen van Castellucci, op de scène, en een levende koe. Castellucci wil dat de toeschouwer een soort vage doodsangst voelt, iets dat dicht staat bij de stilte van de slaap. Vandaar ook de ondertitel 'From the museum of sleep'. "Slaap als de zwarte zon, het donker gat waar elke creatie mo