Orkest de Volharding

Orkest de Volharding bestaat uit dertien musici en een dirigent. Het ensemble speelt moderne of eigentijdse muziek. Jaarlijks worden dertig à veertig concerten gegeven op binnen- en buitenlandse podia. Het orkest participeert ook in samenwerkingsprojecten met andere kunstvormen zoals dans, theater en opera. De unieke vaste bezetting van drie saxofoons, drie trompetten, drie trombones, hoorn, fluit/piccolo, piano en contrabas/basgitaar bepaalt de uitermate herkenbare klank van het orkest, die vaak omschreven wordt als 'krachtig', 'energiek' en 'dynamisch'. Alle muziek die De Volharding speelt, is speciaal voor het ensemble geschreven of bewerkt. Bijna tweehonderd nieuwe composities zijn voor het orkest geschreven. Nederlandse componisten hebben in dit repertoire een aanzienlijk aandeel. De Volharding ontstond als wapen in de strijd die in de jaren zeventig werd gevoerd tegen een vastgeroeste orkestpraktijk. In het voorjaar van 1972 brachten componist Louis Andriessen en saxofonist Willem Breuker een aantal musici uit de geïmproviseerde en uit de klassieke muziek bijeen om Andriessens compositie 'De Volharding' uit te voeren. Op 12 mei vond in het Amsterdamse Theater Carré de eerste uitvoering plaats tijdens een gedenkwaardig, rumoerig concert. Daarna werd besloten door te gaan aan het front van de nieuwe muziek. In de jaren '70 was De Volharding - in de breedst mogelijke betekenis - het Nederlandse strijdorkest. De strijd wierp vruchten af. In de loop van de jaren '80 ontstond de inmiddels internationaal erkende en benijde, bloeiende Nederlandse ensemblecultuur, waarbinnen de Volharding zich onderscheidt door zijn spilfunctie op het grensgebied van hedendaagse gecomponeerde muziek, geïmproviseerde muziek en popmuziek en door de samenwerking met andere kunstdisciplines.