Victor Dumont

Het begint allemaal met een verlegen glimlach aan de hoek van onze lippen. Ogen ontmoeten elkaar, lichamen verzonken in een hoop verlangens; nog steeds onzeker.
We dwalen door deze gangen via conventies, vermengd met de vertrouwde aangewezen zitplaats; worstelend om voorbij de mythe van een voorverteerd comfort te zien.
We voelen de horizon van onze verboden dromen toch blijven we stil; verbijsterd door de omvang van de onderneming.
Maar dit is een schone lei. Het huis stort om ons heen in, de puinhopen ervan onthullen een groeiend ongemak binnenin ons bewustzijn en de waarheid van ons vlees. Onze harten geven zich over aan het pijnlijke licht van blootgestelde herinneringen. Het huis stort in, maar zijn meest zinnige fundamenten blijven stevig staan. Tijd rekt uit naar de belofte van onze stemmen; onze lichamen worden teder in de ontmoeting van onze verschillen. We leren hoe we ruimte kunnen maken voor de onvoorspelbare materialisatie van onze collectieve verlangens.
Dit onderzoek is een uitnodiging om onze eigen affectieve invloed binnen het publieke domein te bevragen en wat we er collectief van maken. Het beoogt de theaterruimte te herplaatsen als gemeengoed en een kneedbare grond voor een politiek van bevrijdende verbeelding.