In 'Play' wordt het publiek te kijk gezet. Deze korte virtuoze montage van found footage uit voornamelijk zwart-witfilms blijkt niet enkel een feest van herkenning, maar geeft ons ook het ongemakkelijk gevoel 'betrapt' te worden in het donker van de theaterzaal. Wat er op de scène te zien is, wordt enkel gesuggereerd door de gezichtsuitdrukkingen en het gedrag van het publiek: het -flirterig rondkijken in het theater, de korte blik van verstandhouding, het enthousiast applaus... . In de montage van 'Play' ontstaat een fictieve theaterruimte waarin zich een even fictief evenement afspeelt, onzichtbaar maar meeslepend. De spanningsboog verloopt van de verwachting over de interesse, via de totale opwinding naar de diepe aversie.
Matthias Müller is een opvallend figuur in de Duitse experimentele film. Hij is gekend om zijn montages van beeldmateriaal uit films van de jaren vijftig en zestig, waarin hij steeds weer teruggrijpt naar cinema als oerervaring en een collectief bewustzijn tastbaar maakt. Daarnaast heeft hij ook associatieve en meer contemplatieve films gemaakt, vaak in dagboekstijl. Zijn werk wordt zowel getoond in musea en galerijen als op filmfestivals.