Alain Platel - Arne Sierens - Victoria

Na het succes van 'Moeder en Kind' maken Alain Platel en Arne Sierens opnieuw samen een voorstelling. Waarover? Het was binnen de vijf minuten beslist. Over Bernadetje. Bernadette van Lourdes? Ja, maar dan in Las Vegas. Over heiligen, verschijningen en mirakels op een autoscooter. Over hallo's en halo's van jonge gastjes en meisjes die botsen dat de vonken er van af vliegen. Met echte botsauto's op de scène. En Bernadetje, dat is het verloren paradijs, een oerbeeld, een sfeer. Net zoals de foor trouwens, maar dan van een andere orde. De kermis heeft iets van Las Vegas en tegelijkertijd van Lourdes. De botsauto's, dat is de straat. Dat is het 'meest echte' van de foor. Het knettert er letterlijk. Daar wordt geflaneerd, gekeken, bekeken. Er komen verschillende leeftijden samen. In de botsauto's word je volwassen. Over hun nieuwe samenwerking zeggen Platel en Sierens: "Wij gaan tewerk als een archeoloog, in de werkelijkheid dan wel. De anekdotiek, daar gaat het om. De essentie van de anekdote bevat een zekere sacraliteit, een 'heiligheid'. Wij durven die te cultiveren. Eigenlijk streven we met de acteurs naar een hyper-anekdotiek, naar het absoluut direct-menselijke. De buitenkant, la surface - die overigens niets te maken heeft met oppervlakkigheid. Gedurende het repetitieproces ontdekken we dan gaandeweg de archetypische tekens, die houden we over. Het zijn die fracties werkelijkheid die we dan assembleren en theatraliseren. We willen van de acteurs ook dat ze met echte dingen spelen, dat ze voortdurend balanceren tussen zijn en spelen." Een schrijver en een choreograaf die samenwerken. Het is opmerkelijk hoe ze hetzelfde soort fantasie delen en dezelfde filter hanteren voor het gebeuren op de scène. Daar zijn geen theoretische discussies aan voorafgegaan: "We constateren gewoon dat we dezelfde dingen zien. Eigenlijk werken we enkel met cadeaus, met wat de spelers ons aanbieden."