In Electric Counterpoint (1987) bouwt Steve Reich een gelaagde structuur uit herhalende gitaarpatronen. Oorspronkelijk nam Pat Metheny alle partijen vooraf op en voegde live één laag toe. Aart Strootman speelt en registreert alles ter plekke. Met de rug naar het publiek doorloopt hij een uitvergrote partituur, laag per laag. Het werk ontvouwt zich in real time tot bijna vier uur muziek. Zo wordt Reichs techniek tastbaar: van helder en transparant naar een rijk, complex klankbeeld, soms bijna orgelachtig. Steve Reich Marathon toont de precieze opbouw van een muzikaal weefsel van ritme, harmonie en verschuivende accenten.