Abdel Rahman El Bacha

In de reeks 'Préludes, opus 28' (1836-1839) drukte Frédéric Chopin (1810-1849) zijn bewondering uit voor Bachs 'Wohltemperierte Klavier'. In dit monumentale werk verheft Bach de prelude tot een volwaardige vorm die haar oorspronkelijke inleidende functie overstijgt. Chopin trekt de lijn door en ontwikkelt de prelude tot een zelfstandig, niet-programmatisch karakterstuk voor piano. Hij ordent zijn vierentwintig preludes naar het voorbeeld van Bach, als een cyclus van toonsoorten, echter niet chromatisch geordend maar volgens de kwintencirkel, met een afwisseling van grote en parallelle kleine tertstoonaard. Niet alleen door het tonale verband wordt het geheel samengehouden, maar ook door een zekere dramaturgie van contrasten en verwante expressie. De preludes zijn de neerslag van wisselende gemoedsstemmingen: op hol geslagen ritmes staan tegenover voortschrijdende largo's, idyllische nocturnes vormen het tegenwicht van vingerbrekende etudes, explosieve akkoorden wisselen af met wervelende triolencascades. In het spoor van Chopin componeerde Sergej Rachmaninov (1873-1943) vierentwintig preludes die alle toonaarden rondgaan. Hoewel Rachmaninovs preludes niet als een gesloten werk gecomponeerd zijn en in verschillende scheppingsperiodes ontstaan zijn, vertonen ze toch een opmerkelijke stijleenheid.