Beethoven Academie . Philippe Cambreling

Het eerste deel van Schumanns Pianoconcerto opus 54 was oorspronkelijk als een op zichzelf staand werk gedacht. Ondanks de succesvolle creatie van deze 'Phantasie für Klavier mit Begleitung eines Orchesters' in 1841, met Clara Schumann aan de piano en Felix Mendelssohn als dirigent, was geen enkele uitgever bereid het werk te publiceren. In 1845 nam Schumann de 'Phantasie' weer op en voegde er nog een langzaam deel en een finale aan toe om tot een driedelig Pianoconcerto te komen. "Iets tussen een symfonie, een concerto en een grote sonate", zo omschreef Schumann de 'Phantasie' en dat geldt ook voor het Pianoconcerto. Het werk is niet enkel uit op virtuoos vertoon, veeleer pleit het voor lyrische-poëtische ontboezemingen, waarbij piano en orkest kamermuzikaal op gelijke voet behandeld worden. Het 'Introduktion und Allegro, opus 92' uit 1849 ademt dezelfde geest als het Pianoconcerto. Schumanns Tweede Symfonie is chronologisch eigenlijk zijn derde. Hij begon aan de schetsen in december 1845, vlak nadat hij het Pianoconcerto voltooid had en werkte het een jaar later af, toen de eerste tekenen van zijn geestesziekte opdoken. De Tweede Symfonie is de neerslag van zijn pijn en de overwinning ervan, wat een verklaring kan zijn voor de triomfantelijke hoofdtoonaard Do groot.