Boris Berezovski

Uit de twee Etudenbundels opus 10 en opus 25 - verschenen in 1832 en 1837 - kan men aflezen welke weg de autodidact Chopin aflegde naar het pianovirtuozendom. Elke etude behandelt een concreet klaviertechnisch probleem zoals gebroken akkoorden, opeenvolgingen van tertsen, sexten en octaven of chromatische toonladders. Daarbij besteedt Chopin opvallend veel aandacht aan het trainen van de van nature zwakkere vingers, soepelheid van de pols en andere noodzakelijke vaardigheden om te komen tot een volledige beheersing van het instrument. Chopins Etudes onderscheiden zich van deze van voorgangers als Clementi en Czerny doordat ze het louter pedagogische doel overstijgen en ook inhoudelijk een hoge artistieke waarde bezitten. Aan elke Etude is een muzikaal karakter verbonden, zoals de lyrisch-introverte toon van opus 10 nr 3 of de explosieve dramatiek van opus 10 nr 12 - de zogenaamde 'révolutionnaire'. In die combinatie van efficiënte techniek en romantische klankpoëzie schuilt de niet-aflatende kracht van Chopins Etudes. Leopold Godovski uitte zijn fascinatie in drieënvijftig bewerkingen van de Etudes. Hij behield het raamwerk van Chopins composities, maar verhoogde de virtuositeit spectaculair door middel van ritmische variaties en contrapuntische verdichting. Een kolfje naar de hand van Boris Berezovski, die voor dit recital een selectie maakt uit de bewerkingen van Godovski en ze telkens laat voorafgaan door de originele Etude van Chopin. Gevolgd door de Etudes opus 8 van Alexander Skrjabin, die naar het voorbeeld van Chopin virtuositeit aan poëzie wist te koppelen.