Collegium Vocale Gent . Ricercar Consort . Oltremontano . Philippe Pierlot

Michael Praetorius (1571-1621) was zowel één van de meest productieve als één van de origineelste toondichters van de reformatie. Hij schreef meer dan duizend werken, haast zonder uitzondering gebaseerd op protestantse hymnen en op de Latijnse liturgie van de toenmalige lutherse kerkdienst. Praetorius bezat een enorme creatieve kracht, ging uitzonderlijk systematisch te werk in zijn composities, maar had vooral een stevige grip op zijn tekstmateriaal en een onuitputtelijk inzicht in de praktische toepassingsmogelijkheden ervan. Zijn devies luidde: elke ‘Concio’ of goede dienst vraagt om ‘Cantio’, goede muziek en zang, met overvloedig gebruik van instrumenten. Hij wist zeer goed waar het muzikale hart van Europa klopte aan het begin van de zeventiende eeuw: in Italië. Praetorius incorporeerde niet alleen de prima prattica van Palestrina, zoals Aichinger en Hassler hem hadden voorgedaan, maar zocht actief aansluiting bij de nieuwe muzikale benaderingen die leefden aan de overzijde van de Alpen. Daar waar Heinrich Schütz, een goede kennis van Praetorius, zich diepgaand liet vormen door Giovanni Gabrieli, werden de madrigalen van vooral Lassus en Marenzio een onuitputtelijke nieuwe bron van inspiratie voor Praetorius. Zijn woorden "musica per Choros Caelestia canens" (“de kunst van de koorzang is waarlijk de hemelse manier om muziek te maken") lijken dan ook absoluut op zijn muziek van toepassing.