Concerto Palatino - Collegium Vocale Gent - Philippe Herreweghe

Heinrich Schütz (1585-1672) werkte meer dan vijftig jaar als kapelmeester aan de hofkapel in Dresden en werd reeds door zijn tijdgenoten erkend als de belangrijkste Duitse componist van de zeventiende eeuw. Hij was de eerste die de moderne Italiaanse compositiestijl, die hij had leren kennen en beheersen bij zijn Venetiaanse leraar Giovanni Gabrieli, introduceerde in Duitsland. Nergens is die schatplichtigheid aan de Venetiaanse meerkorige traditie duidelijker dan in 'Der Schwanengesang', zijn laatste werk. De componist koos er uitgesproken in zijn 'opus ultimum' voor om terug te keren naar de stijl die hij associeerde met zijn mentor. 'Der Schwanengesang' is een toonzetting van drie afzonderlijke teksten: de eerste elf delen verklanken de lange psalm 119, het tweede deel psalm 100, en het laatste een 'Magnificat'. Schütz schreef zijn zwanenzang blijkbaar niet voor een bepaalde gelegenheid, het is bovendien weinig waarschijnlijk dat het werk ooit uitgevoerd is vóór de twintigste eeuw. Na voltooiing in 1670 moet het onmiddellijk een archaïsche indruk hebben gemaakt, totaal verouderd ten opzichte van de Napolitaanse schrijfstijl die toen heerste in Dresden. Het werk werd nooit uitgegeven en de handgeschreven afzonderlijke stemboekjes werden pas teruggevonden in de jaren zeventig van de vorige eeuw.