deFilharmonie - Daniele Callegari

deFilharmonie, tweemaal te gast in onze symfonische cyclus, gaat in zijn eerste programma de Italiaanse toer op. Gioacchino Rossini (1792-1868) tekent voor het lyrische luik. De ouverture tot Wilhelm Tell (1829), de meer dan beroemde aanhef van zijn laatste opera, hoeft niet meer voorgesteld te worden. In de resterende veertig jaren van zijn leven zou Rossini nog maar weinig muzikale pennenvruchten afleveren: nu en dan een salonstuk, af en toe een religieus werk. Tot die reeks van composities behoort de nog steeds te weinig gespeelde cantate Giovanna d'Arco (1832). Giuseppe Martucci (1856-1909), van wie het heerlijke Notturno wordt vertolkt, vertegenwoordigt een enigszins ander Italië. Weliswaar zijn de lyrische melodievoering en (dus) het hart voor belcanto nooit ver weg, toch is Martucci meer 'Europees' dan 'Italiaans'. Als dirigent nam hij de Italiaanse première van Tristan und Isolde voor zijn rekening. Hij schreef zowel symfonieën als kamermuziek. Zijn muziek klinkt als een kruising tussen de mediterrane zenuwzwakte à la Puccini en de Duitse orkestrale klankkoorts van Mahler. Hij lijkt wel een prototype van Respighi, overigens een leerling van hem. Dit aspect deelt Martucci met een andere pianovirtuoos, Ferruccio Busoni (1866-1924), een componist die naar muzikale en filosofische geest echter volop in de twintigste eeuw thuishoort. Van hem brengt deFilharmonie de Derde Orkestsuite, Turandot, gedistilleerd uit het materiaal van zijn gelijknamige opera.