deFilharmonie - Philippe Herreweghe

Beethovens Vijfde en Achtste Symfonie samen tijdens eenzelfde concert: het is geen evidente, wel een verhelderende combinatie. Het programma verduidelijkt immers dat de stilistische ontwikkeling bij een componist niet steeds in rechte, logische lijn verloopt. Dat een later werk niet noodzakelijk de verworvenheden van een vroeger meesterwerk als uitgangspunt voor verdere ontwikkeling heeft, ook niet bij een genie als Beethoven. Dat wil echter niet zeggen dat de op het eerste gezicht veel minder vooruitstrevende Achtste Symfonie uit 1812 per definitie het zwakkere broertje op het programma zou zijn. Beethoven neemt met dit werk als het ware afscheid van het symfonisch ideaal van een voorbije generatie - de klassieke symfonie zoals ze door Joseph Haydn en Wolfgang Amadeus Mozart tot in de perfectie ontwikkeld was. Tegelijkertijd vormt dit vroegere symfonisch ideaal het uitgangspunt voor een bevreemdende parodie, zoals in de buiten alle proporties opgeblazen coda in het laatste deel. In de Vijfde Symfonie uit 1807 is het Beethoven daarentegen bittere ernst: de symfonie is, in het verlengde van de Derde Symfonie, tot een hoogstpersoonlijk muzikaal drama zonder woorden geworden.