DoelenEnsemble . Orkest de Volharding . Jussi Jaatinen

Er zijn van die componisten die als eigengereide tanks door het muzikale landschap denderen. Zoals Charles Ives in 1908 deed toen hij 'The Unanswered Question' componeerde. De Amerikaan moest toen al niks hebben van de "softies", de "pussies", de "nice Lizzies", de "play-it-pretty-minds" - letterlijk zijn woorden - of van halfzachte muzikale zoetigheid. Nog zo'n componiste die er graag de beuk in zet, is de Australische Mary Finsterer. Ze schreef haar dynamische vioolconcert 'Constans' voor Irvine Arditti. Door de bijzondere bezetting is het werk nog nauwelijks uitgevoerd. Voor Arditti is dit concerto een van zijn favoriete werken. Alleen al daarom wilde hij graag aan deze Europese première meewerken. Ouderwets heftig is de Italiaanse componist Luca Francesconi. Hij loopt al langer met de wens een gloednieuw vioolconcert te schrijven voor Arditti, mét elektronica en groot ensemble. In de politiek geëngageerde litanie 'Body Electric' moet de solist zich als een ware rockmuzikant gedragen. Uit het opwaaiende stof van Francesconi's 'Body Electric' modelleert Peter Adriaansz in 'Structure II' een bewegende wolk van lange tonen, die het publiek van alle kanten omsingelt. Eenmaal die wolk verdwenen is, sleurt Wim Laman u in 'Vortex' mee naar de diepte, in een wervelende draaikolk. Evenmin voor "softies".