Drew Gress Quintet

Bassist Drew Gress maakt toekomstgerichte muziek die postmoderne lyriek omarmt. Tim Berne's Acoustic Hard Cell trio is de ruggengraat van dit kwintet. Deze composities baden in een filmische sfeer met kwetsbare melodieën, rijke harmonie, complexe akkoordenschema's, onorthodoxe ritmes en maatsoorten, hedendaagse dissonantie en een verfijnd swinggevoel. Berne en Alessi zoeken constant naar variëteit in de levendigheid van klanken. De combinatie verloopt zelden synchroon, er is eerder een knarsende afstand: versimpelen, noten weglaten en drijven op intuïtie. De arrangementen sturen de luisteraar zonder gps op pad. Niets is wat het lijkt. De muziek verandert gestaag van kleur en vecht zich een weg naar buiten. De vloer is vrij voor het muzikaal debat en improvisaties in monoloog en/of dialoog. En meer wanneer het uitkomt. Een update van hoe koperinstrumenten zich verstrengelden in de jazz van New Orleans. Gress realiseert in zijn muziek momenten van hypermodern contrapunt, zoiets als dixieland van de eenentwintigste eeuw. Voor hem het toppunt van muzikale conversatie, met een knipoog naar Philip de Sousa's 'Stars and Stripes Forever'. "Het extra-muzikale helpt", dixit Gress, "ik visualiseerde spumoni, blokken ijs van vanille, chocolade en aardbei. Dat hielp om in termen van soortgelijke blokken te kunnen denken om gelaagdheid in mijn muzikale materiaal te realiseren".