Geraldine McGreevy . Graham Johnson

Geen enkele Duitse dichter heeft zoveel componistengeneraties tot vertoningen van zijn teksten aangezet als Goethe. Bijvoorbeeld de gedichten uit Goethes Bildungsroman 'Wilhelm Meisters Lehrjahre', en in het bijzonder de figuur van Mignon, spraken tot de verbeelding van alle grote liedcomponisten. In het boek leren we Mignon kennen als een geheimzinnig zwerfkind dat door Wilhelm Meister gered wordt uit een circusgezelschap waar ze mishandeld werd. Niemand weet waar Mignon vandaan komt. Ze zegt weinig en drukt haar gevoelens enkel uit in melancholische liederen waarin ze het verlangen naar haar vaderland en naar liefde bezingt - typische romantische topoi die dan ook een grote aantrekkingskracht uitoefenden op heel wat liedcomponisten. Doorheen de verschillende vertoningen zijn de Mignon-Lieder een eigen leven gaan leiden. Waar ze bij Zelter en Beethoven nog in het oorspronkelijke kader van de roman zijn ingebed, brengen Schubert en Schumann in toenemende mate de universeel-menselijke dimensie van de thema's 'Sehnsucht' en 'Heimatlosigkeit' naar boven. De Mignon-Lieder van Hugo Wolf (1860-1903) overtreffen nog deze van zijn voorgangers in kracht en expressie. Zestig jaar na Schubert is Mignon geen onschuldig kind meer. Aan de hand van een beeldrijke orkestraal beladen pianopartij en een declamatorische zangstijl zet Wolf een psychologisch portret neer van een getormenteerde vrouw die symbool kan staan voor de decadente burgerlijke maatschappij op het einde van de negentiende eeuw.