Henning Kraggerud . Adrian Brendel . Imogen Cooper

De piano laten 'zingen' is het hoogste wat een pianist kan bereiken. Of - zoals Franz Schubert het in een brief aan zijn ouders uit 1825 formuleerde - een piano moet klinken als "eine singende Stimme, ... weil ich das vermaledeyte Hacken, welches auch ausgezeichnete Clavierspielern eigen ist, nicht ausstehen kann". Het klavier was voor Schubert vóór alles een lyrisch en expressief instrument. Dat kunt u duidelijk horen in zijn late kamermuziek, met de twee pianotrio's uit 1827 voorop. Virtuositeit is hier bijzaak geworden. In plaats daarvan ontwikkelt Schubert een uiterst gedifferentieerde klavierklank die in combinatie met de strijkers een ruim palet van kleurschakeringen tevoorschijn tovert. Zo laat Schubert geregeld de piano zingen door melodisch materiaal in beide handen unisono in octaven te laten spelen. Uit brieven vernemen we hoe Schuberts vrienden zijn pianospel ervaarden: "... alsof de toetsen onder zijn handen zingende stemmen werden". De kunst om de piano van een percussief tot een 'zingend' instrument op te tillen, is niet aan iedereen gegeven. Voor de Engelse pianiste Imogen Cooper is het een vanzelfsprekendheid. Imogen Cooper, cellist Adrian Brendel en violist Henning Kraggerud zijn de gedroomde vertolkers voor Schuberts subtiele klankenwereld van licht en schaduw!