Imogen Cooper

"Wie kan na Beethoven nog iets componeren?", vroeg Schubert zich vertwijfeld af. Schumann gaf het antwoord toen in 1835 enkele van Schuberts klaviersonates werden uitgegeven: "Dit is het mooiste wat sinds Beethoven is verschenen!" Schumanns woorden vonden echter weinig weerklank. Waar Schuberts betekenis als liedcomponist nooit in vraag werd gesteld, bleven zijn klaviersonates lange tijd ondergewaardeerd. Zo zou de liedcomponist niet in staat zijn om grote vormen als de sonate te beheersen. Het duurde nog tot in de twintigste eeuw vooraleer de sonates van Schubert herontdekt werden door pianisten als Arthur Schnabel en recenter Alfred Brendel. Onder hun impuls kregen de sonates eindelijk de plaats waar ze thuishoren: naast de grote erfenis van Beethoven. Net als Beethoven slaagt Schubert erin zijn persoonlijke gevoelens te sublimeren tot algemeen menselijke gevoelens, zij het op zijn eigen manier. De dialectische strijd tussen contrasterende thema's, bij Beethoven zo uitgesproken, vinden we bij Schubert niet terug. Hij laat zijn fantasie meer de vrije loop en geeft de thema's tijd en ruimte om zich te ontwikkelen doorheen vindingrijke harmonieën en subtiele clair-obscur effecten. Schuberts wereld van licht en schaduw vormt de natuurlijke habitat van de Engelse pianiste Imogen Cooper, die onder meer bij Alfred Brendel studeerde.