Jan Michiels

Bach door de bril van Bartók en Busoni. Dat is het uitgangspunt van Jan Michiels' knap opgebouwde solorecital. Dat Bachs muziek universeel en van alle tijden is, blijkt onder meer uit de talloze bewerkingen die er zijn geschreven. Bekend én berucht zijn de bewerkingen die Ferruccio Busoni (1866-1924) maakte van enkele van Bachs orgelwerken. Berucht omdat hij vaak ver durfde afwijken van het origineel. Waarop Busoni zich verdedigde met de stelling dat "elke notatie op zich al de transcriptie is van een abstracte idee". Om Bachs monumentale orgelklank naar de piano te vertalen, zette hij alle verworven technieken van de negentiende-eeuwse virtuoos in: dubbeloctaveringen, akkoordversterkingen, lisztiaanse arpeggio's, ... Busoni's transcriptiekunst bereikte een climax in zijn 'Fantasia Contrappuntistica' uit 1910, een soort van voltooiing van de onafgewerkt gebleven slotfuga uit de 'Kunst der Fuge'. Door Bachs complexe polyfonie op de spits te drijven, bereikte Busoni hier een eigen - moderne - harmonische taal. Busoni's monumentale monsterfuga stelt extreem hoge eisen aan de uitvoerder. Technisch én geestelijk. Jan Michiels is een van de weinige pianisten die dit werk op zijn repertoire heeft staan.