Koor & Orkest Collegium Vocale Gent . Philippe Herreweghe

Henry Purcell moest als hofcomponist regelmatig odes componeren ter ere van leden van de koninklijke familie. Een praktijk die meteen na de restauratie van de monarchie onder Charles II in 1660 werd ingesteld en uitgroeide tot een typisch Engelse traditie die tot ver in de achttiende eeuw standhield. Purcell schreef er ruim twintig. 'Who can from joy refrain?' uit 1695, Purcells laatste ode, schreef hij ter ere van de verjaardag van de Duke of Gloucester, de zoon van Prinses Anne. Het is een opmerkelijk lichtvoetig werk, vol memorabele melodische vondsten. De drie jaar eerder gecreëerde grote ode voor de feestdag van de patroonheilige van de muziek, Sint Caecilia, is een van Purcells meest beklijvende werken. Deze drie kwartier durende lofzang is gewijd aan de kracht van de muziek. Purcell hanteert felle kleuren, aanstekelijke ritmes en onweerstaanbare 'grounds' of variaties op een ostinaat patroon in de bas, nog zo'n typisch Engelse bijdrage tot de barokmuziek. Het programma wordt vervolledigd met het rijk geïnstrumenteerde Te Deum van Purcell. Het werk wordt gedragen door een aantal vocale solisten. Dit in tegenstelling tot Händels Te Deum, waarin die hoofdrol weggelegd is voor het koor.