London Mozart Players Chamber Ensemble . Pascal Rogé

Muziek voor blazers zonder strijkers was in de tweede helft van de achttiende eeuw zeer geliefd in de vorm van divertimenti en serenades. In de romantiek daalde de belangstelling voor dit genre aanzienlijk. Pas in de twintigste eeuw beleefde de blazersmuziek een ware revival, om te beginnen in Frankrijk. Deze hernieuwde interesse voor blazers is gelinkt aan de nieuwe wind die door het Franse muziekleven waaide in de eerste decennia van de twintigste eeuw. Geruggensteund door Eric Satie en de dichter Jean Cocteau reageerden enkele jonge componisten gegroepeerd onder de noemer 'Les Six' - waartoe ook Francis Poulenc (1899-1963) behoorde - tegen de gezwollenheid van de Duitse romantiek en tegen het wazige impressionisme die tot dan hadden gedomineerd. Elke vorm van overdaad en subjectiviteit werd gebannen. Daartegenover plaatste 'Les Six' een esthetiek van eenvoud, directheid en beknoptheid. Het model voor hun nieuwe muziek vonden ze onder meer in de wereld van het cabaret. In de spontane musiceervreugde vonden ze het geschikte tegengif voor de zwaar beladen romantiek en de atmosferische klanken van het impressionisme van voordien. Een grote voorliefde voor blaasinstrumenten omwille van de objectieve en vaak sensuele klankkwaliteiten, past eveneens in de anti-romantische houding van 'Les Six'. Het resultaat was een "musique pour faire plaisir". Ook Jacques Ibert (1890-1962) en Jean Françaix (1912-1997) schreven composities met een hoog 'divertissement'-gehalte in het spoor van 'Les Six'.