Marc Ribot

Gitarist Marc Ribot overrompelt met aanslagen als noodkreten waardoor u zich als luisteraar in een continue alarmfase bevindt. Ribots gitaarspel klinkt afwisselend soepel, ruw en hoekig. Geluidscollages van muzikale flarden variërend van polyritmische postbop, Cuba, psychedelische surfrock, 'vintage punk' en Zorns Naked City tot Faith No More en Looney Tunesmelodieën. Met 'Really the Blues' brengt Ribot hulde aan de Mighty Mezz, aan Black America's 'birth of tragedy'. Gewapend met een Fender Jaguargitaar tart hij, onderhevig aan onstuimige gemoedsbewegingen, het noodlot. Beginpunt is Chicago anno 1955 vol middernachtelijke souljazz op de lokale radio, bulkend van anekdotes over 'muggels' en 'vipers'. Het eindpunt is onbepaald, de mogelijkheid tot misinterpretatie oneindig. Simon Vinkenoog beschreef het als volgt: "Uit de Amerikaanse havensteden, uit zwart Afrika en uit het Midden-Oosten kwamen de reizigers en hun verhalen, alsmede de musici die de lof van het kruid prezen. Cab Calloway zong een repertoire 'reefersongs', Mezz Mezzrow opende met zijn 'Really the Blues' een wereld achter de jazz, en Norman Mailer schreef zijn beroemde essay 'The White Negro'. Hierin stelde hij de hipster voor, de witte neger, de Amerikaanse existentialist met zijn jive, marihuana en post-atomaire bewustzijn: niet meer bang voor wie dan ook". Analoog met Blixa Bargelds adoratie voor Mezzrow laaft Ribot ons aan de ongepolijste 'mezzy' klanken tijdens een fascinerende 'journey into the blues sound'.