Marie Luise Neunecker . Antje Weithaas . Silke Avenhaus

Een eenvoudig wit houten huisje wat hogerop gelegen, met zicht op de bergen en wegen van Lichtenthal en Baden-Baden. Hier bracht Brahms vanaf 1865 zijn zomers door. 's Morgens vroeg op, na het ontbijt een stevige wandeling, componeren tot het middageten en nadien op de koffie bij Clara Schumann. Midden in de prachtige natuur van het Zwarte Woud vond Brahms de nodige rust en inspiratie om te componeren. In 1867 nam hij zijn vriend Albert Dietrich mee naar de plek waar hem het thema van het eerste deel van het Hoorntrio was ingevallen: "Op een ochtend was ik aan het wandelen en toen ik op deze plek kwam, begon de zon te schijnen en ineens was daar ook het thema." Brahms' Trio voor hoorn, viool en piano zou men 'een werk van de natuur' kunnen noemen. Ook al omdat hij dit trio specifiek voor 'Waldhorn' heeft bedoeld. Brahms gaf de voorkeur aan de warme, volle natuurtonen van de 'Waldhorn', hoewel de ventielhoorn toen al geruime tijd in gebruik was. Schumann daarentegen had in 1849 als een van de eersten de uitgebreide mogelijkheden van de nieuwe ventielhoorn verkend in zijn 'Adagio und Allegro, opus 70'. Dit werk is vooral bekend geworden in de versie voor cello. De oorspronkelijke versie is net als het Hoorntrio van Brahms maar zelden in de concertzaal te horen.