Martha Argerich . Alexander Rabinovitsj-Barakovski

De vandaag eerder zeldzame bezetting van twee en meer toetsinstrumenten kwam in de achttiende eeuw meer courant voor dan vierhandig pianospel. Dit omdat de smallere en kortere toetsen van klavecimbels en pianofortes van toen het duospel op één piano er niet bepaald gemakkelijk op maakten. Van Mozart (1756-1791) is bekend dat hij in Wenen graag met zijn leerlingen op twee vleugels musiceerde. Uit 1781 stamt zijn enige Sonate voor deze bezetting. Qua pianistische virtuositeit doet dit werk niet onder voor de pianoconcerti. Voor een componist als Brahms (1833-1897), die aan de piano orkestrale effecten wou ontlokken, bood de bezetting van twee piano's interessante perspectieven. Brahms koesterde dan ook een grote passie voor het duospel op twee piano's. Zo voerde hij meermaals de Variaties voor twee piano's opus 46 van Schumann uit, samen met diens vrouw Clara. Brahms' Variaties op een thema van Haydn voor twee piano's ontstonden parallel met de orkestversie, opus 56a. Basis van de variatiereeks vormt het Sint-Antonius Koraal uit een blazersserenade van Haydn. Ook pianovirtuoos Sergej Rachmaninov (1873-1943) pleegde enkele werken in het genre. Zijn Eerste Suite voor twee piano's is een reeks van 'Fantaisie-tableaux', Russische impressies genspireerd door poëzie van Lermontov, Lord Byron, Tjoetsjev en Komjakov. De Tweede Suite ontstond bijna gelijktijdig met het Tweede Concerto en ademt dezelfde virtuoze gepassioneerde sfeer.