Misha Mengelberg - Randy Weston

De melodieën van Thelonious Monk zijn ongewoon robuust en helder, met een bijna kinderlijke logica. De onderliggende harmonieën zijn complex, op het eerste gehoor soms onlogisch en wringerig. Monks improvisaties leunden sterk op de melodie, maar de bijna grillige ritmische hoekigheid waarmee hij de noten plaatste en het inbouwen van dissonante tweeklanken gaven zijn muziek een ongewoon spannende lading. Monks muziek is een speelse, aanstekelijke, maar ook intelligente verbeelding van de strijd tussen linker- en rechterhand: die tussen harmonie en melodie, met een diepe swing als strijdtoneel. De strikt individuele logica van Monks muziek maakt dat weinig musici in staat zijn deze muziek zinvol te herscheppen en in hun muziekidioom in te bouwen. Uitzonderingen op de regel zijn collegae-pianisten Misha Mengelberg en Randy Weston. Monks magistrale bereiding kruidt Mengelberg met Herbie Nichols, Randy Weston voegt er Ellington-sassafrass aan toe. In een interview met Erik van den Berg stelt Mengelberg: "Voor je het weet, ben je een Monk-specialist. Dan moet er een radicale streep door. Er moet net zo lang over worden doorgezeurd tot het goed gaat. Maar dat is inmiddels bereikt. Voorlopig geen Monk of Nichols meer, tenminste niet onder die noemer. Zodra alles goed gaat, ben ik niet meer geïnteresseerd. Wat je al kunt, is toch geen uitdaging meer!" Randy Weston zit beslist op dezelfde golflengte. Aan deze oude tijgers de eer om het jazzseizoen waardig af te sluiten.