Musica Rivelata - Dominiek Riepe

Pietro Alessandro Gaspare Scarlatti (1660-1725) was de meest uitmuntende componist van de late Italiaanse barok. Zijn werk vertegenwoordigt het einde van de era van Monteverdi, Cavalli, Cesti, Carissimi en Stradella. Hoewel hij vooral faam verwierf als operacomponist schreef hij meer dan zeshonderd cantates, meestal voor solostem en continuo, en was hij de laatste om, na een indrukwekkende evolutie van meer dan honderd jaar, een substantiële bijdrage te leveren tot de vorming van het genre. Reeds in zijn tijd werden Scarlatti's recitatieven als bizar ervaren door het ongebreidelde en veelvuldige gebruik van chromatiek, in die mate zelfs dat zijn tijdgenoten het niet meer konden aanhoren, getuige J. D. Heinchens kritiek op Scarlatti's "extravagante en onregelmatige harmonieën … zoals blijkt uit de overvloedige productie van zijn cantates" (1728). In de periode van de triomf van de Napolitaanse stijl in Europa werd de componist allesbehalve als grondlegger of pionier beschouwd, maar eerder als een eenzame zonderling. Volledig in de lijn van zijn verre voorgangers Cavalieri en Carissimi publiceerde hij in 1708 in Firenze zijn Lamentazioni per la Settimana Santa voor twee hoge stemmen, twee violen, altviool en basso continuo. Het bevreemdende harmonische spel beklemtoont de unieke sfeer bij de uitvoeringspraxis van de lamentaties van de profeet Jeremiah, waarbij in de vesperdiensten van de Goede Week tijdens de uitvoering van de muziek de kaarsen in de kerk één na één gedoofd werden.